پسر بچه ای بود که اخلاق خوبی نداشت.پدرش جعبه ای میخ به دادوگفت:هر بار که عصبانی می شوی باید یک میخ به دیوار بکوبی.روز اول،پسر بچه 37میخ به دیوار کوبید. طی چند هفته ی بعد همانطور که یاد می گرفت چگونه عصبانیبش را کنترل کند،تعداد میخهای کوبیده شده به دیوار کمتر می شد.او فهمید که مهارعصبانیت آسانتر از کوبیدن میخ به دیوار است. او این نکته را به پدرش گفت وپدر هم پیشنهاد داد ار این بعد هر روز که میتواند عصبانیتش را مهار کند یکی از میخها را از دیوار بیرون بکشد.روزها گذشت وپسرک سرانجام توانست به پدرش بگوید که تمام میخها را از دیوار بیرون آورده است.پدر دست بچه را گرفت وبه کنار دیوار برد وگفت:پسرم تو کار خوبی کردی اما به سوراخهای دیوار نگاه کن. دیوار هر گز مثل گذشته نمی شود وقنی تو در هنگام عصبانیت حرفهای بدی می زنی این چنین آثاری به جای می گذارد. تو می توانی چاقویی دردل انسانی فرو کنی  وآن را بیرون بیاوری.اما هزاران بار عذر خواهی هم فایده ای ندارد آن زخم سر چایش است. زخم زبان هم به اندازه ی زخم چاقو دردناک است